Τὴν ἀφορμὴ μοῦ τὴν χαρίζει μία νέα φίλη. Τὰ λόγια τοῦ Domenico -ἢ ἀλλιῶς ἡ ἐσωτερικὴ φωνὴ τοῦ Ἀντρέι Ταρκόφσκι- ἔρχονται νὰ μᾶς ἐπαναφέρουν στὸ «σημεῖο ποὺ βρισκόμασταν, στὸ σημεῖο ποὺ πήραμε λάθος στροφή». Γιὰ μιὰν ἀκόμα φορὰ ἡ ποίηση φωτίζει τὰ ἀδιέξοδα.
Καλησπέρα Μανώλη!
“..Μπορώ να αισθάνομαι αμέτρητα πράγματα μονομιάς.
Δεν έμειναν πια μεγάλοι δάσκαλοι. Αυτό είναι το κακό της εποχής μας. Ο δρόμος της καρδιάς μας είναι γεμάτος με σκιές. Πρέπει να ακούσουμε τις φωνές που ακούγονται άχρηστες…
Πρέπει να γεμίσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας με πράγματα που είναι η αρχή ενός μεγάλου ονείρου…
Τα μεγάλα πράγματα τελειώνουν, τα μικρά αντέχουν…
Πρέπει να κοιτάξετε τη φύση και να δείτε ότι η ζωή είναι απλή….
Ω μητέρα! Αέρας είναι αυτό το ελαφρύ πράγμα που κινείται γύρω από το κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!!!”
Ποιό σχόλιο χωράει, άραγε σε αυτούς τους στίχους;
Μόνο “να επιστρέψουμε στο σημείο που βρισκόμασταν, που πήραμε λάθος στροφή”. Αν μπορέσουμε!