Για αρκετά χρόνια την ζωή την πήγαινα παρέα με έναν καλό φίλο.
Πριν λίγους μήνες η συνοδοιπορεία αυτή διεκόπη.
Αγαπητέ επισκέπτη, κάνε αγάπη κι άναψε ένα κεράκι
στην μνήμη του Πέρη Ιερεμιάδη.
Κὺρ Μανουήλ
Ἄμα τρελὸ μὲ λέτε, τόσο τρελὸς δὲν εἴμαι νὰ τὸ ἀρνηθῶ!
Αγαπητέ Μανώλη,
πολύ ενδιαφέρουσα η ιστοσελίδα σου και σε όσες παραπέμπεις. “Κατά λάθος” -ψάχνοντας για ένα βιβλίο των εκδόσεων- είμαι 2 ώρες εδώ… Από το τέλος της επόμενης εβδομάδας θα διαβάζω στην εκπομπή το βιβλίο του Αιμιλιανού περί λατρείας. Καλό μεσημέρι, Γιώργος
Dear Manolis,
happy Christmas and happy new year to you and your family! I wish you all the best. Keep up the good work with your blog; you have created a superb collection of aesthetically pleasing and intellectually stimulating entries (even though my Greek is not good enough and therefore does not allow me to read and understand everything you write).
Anyway, all the best!
James.
Aγαπητέ “κυρ Μανουήλ”
Όταν τα μάτια ανοίγουν με το πρώτο φως της αυγής ανάβω το κερί μου…Η φλόγα του δυναμώνει όσο η μέρα απλώνεται και τότε νιώθω πλήρης.. Άλλοτε πάλι τρέμω από το φόβο μη χαθώ στο σκοτάδι.. Είναι, όταν σε καιρούς, η επιούσια φλόγα τρεμοπαίζει σαν το φως της λαμπάδας σε περιφορά Επιταφίου.
Ευχαριστώ που δεχθήκατε να έρθετε στον ταπεινό και ευαίστητο εργασιακό μας χώρο. Σας εύχομαι καλή δύναμη και Καλή Ανάσταση!
Ἀγαπητή μου,
ὅλη μου ἡ μέχρι τώρα ζωὴ κύλησε μέσα σ᾽αὐτὸ τὸ τρέμουλο τῆς φλόγας. Σὰν τὴν τελευταῖα σκηνὴ τῆς Νοσταλγίας, κάτι μεταξὺ βεβαιότητας καὶ ἀμφιβολίας.
Ἂν καὶ ἄνθρωπος τῆς πίστεως ἀπεχθάνομαι βλέπετε τὶς ἀπαντήσεις. Μ᾽ἀρέσουν τὰ ἐρωτήματα.
Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὸ καλωσόρισμα καὶ γιὰ τὰ καλά σας λόγια.
Ἐλπίζω νὰ μᾶς δοθεῖ ἡ δυνατὀτητα νὰ μιλήσουμε διεξοδικότερα.
Καλὴ Ἀνάσταση!
Ο δρόμος της καρδιάς μας είναι σκεπασμένος με σκιές..Είναι ανάγκη ν’ ακούσουμε τις φωνές που ακούγονται άχρηστες σε μυαλά γεμάτα μακριές αποχετεύσεις, τείχους σχολείων, άσφαλτο κι έντυπα επιδόματος ανεργίας…
Πρέπει να εισχωρήσει το ζουζούνισμα των εντόμων..πρέπει να γεμίσουμε τα μάτια μας και τ’ αφτιά μας με πράγματα που είναι η αρχή ενός μεγάλου ονείρου..
Κάποιος πρέπει να φωνάξει οτι θα χτίσουμε τις πυραμίδες.. Δεν έχει σημασία αν δεν τις χτίσουμε..πρέπει να ενισχύσουμε αυτή την επιθυμία και ν’ απλώσουμε τις γωνίες τις ψυχής σαν ένα αέναο σεντόνι.
Αν θέλετε να προχωρήσει ο κόσμος, πρέπει να πιαστούμε από τα χέρια.. πρέπει να αναμείξουμε τους “υγιείς” με τους “ασθενείς”. Ε,εσείς οι υγιείς! Τι σημαίνει η υγεία σας? Τα μάτια της ανθρωπότητας κοιτούν το βάραθρο μέσα στο οποίο πέφτουμε.. Η ελευθερία είναι άχρηστη αν δεν έχετε το θάρρος να μας κοιτάξετε στα μάτια , να φάτε, να πιείτε και να κοιμηθείτε μαζί μας! Όλοι εσείς οι “υγιείς” οδηγήσατε τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής..
΄Ανθρωπε άκου! Μέσα σου νερό,φωτιά και μετά στάχτες..και τα κόκαλα στις στάχτες..Τα κόκαλα και οι στάχτες..
Αξίζει αυτή η αναφορά γιατί είναι η κραυγή όλων μας δια στόματος Domenico.
Νostalghia
Λίγο ακόμα Tarkovskij!!!
Να θυμηθούμε την προσευχή του Alexader..το ξερό δέντρο..τον ακατέργαστο κήπο..την υπόσχεση..τους φόβους μας..τις ρωγμές μας..
Υπάρχει μια τελευταία ευκαιρία ! Μια τελευταία ελπίδα κι αυτή είναι η Αγάπη, που “τίποτα δεν μπορεί να σου συμβεί μέσα σ’ αυτήν”…
” Κύριε, βοήθησέ μας αυτή τη φριχτή ώρα..
Μήν αφήσεις τα παιδιά μου να πεθάνουν..τους φίλους μου, τη γυναίκα μου..όλους όσους σ’ αγαπούν και πιστεύουν σε Σένα.. και όσους δεν πιστεύουν γιατί είναι τυφλοί.. όσους δε σ’έχουν σκεφθεί επειδή δεν υπήρξαν ποτέ αληθινά δυστυχισμένοι..όσους έχουν χάσει κάθε ελπίδα..και την ευκαιρία να υποκύψουν στη θέλησή Σου..όσους φοβούνται το τέλος που πλησιάζει..όχι γι’αυτούς, αλλά για τους αγαπημένους τους..όσους μόνο Εσύ μπορείς να προστατέψεις γιατί αυτός είναι ο τελευταίος πόλεμος..
Δε θα υπάρξουν νικητές, ούτε ηττημένοι, ούτε πόλεις,χωριά,χορτάρι και δένδρα,νερό στα πηγάδια και πουλιά στον ουρανό..
Σου δίνω ό,τι έχω..
Σου δίνω την οικογένειά μου που την αγαπώ..Θα καταστρέψω το σπίτι, θ’αφήσω τον μικρό..και δε θα ξαναπώ λέξη σε κανέναν..Θ’ αφήσω όσα με δένουν με τη ζωή αν αποκαταστήσεις τα πάντα όπως ήταν πριν ..όπως ήταν σήμερα το πρωί ή χθες..
Απάλλαξέ με απ’ αυτόν τον αρρωστημένο φόβο..Κύριε βοήθησέ με”
Η Θυσία
Tarkovskij
Μην κλαις, όλα θα πάνε καλά…………..
Πολύ χάρηκα που εντόπισα αυτή την ιστοσελίδα σήμερα.Την προσθέτω στις αγαπημένες μου πάραυτα! Ευχαριστούμε, συνεχίστε!!
Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία). «Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ότι έχω ζήσει έως τώρα… Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά. Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει. Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους. Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους. Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα. Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα… Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια. Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή. Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει. Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ…»
Ευχάριστο να είναι και δροσερό αυτό το Καλοκαίρι !!