Ἡ ἀλήθεια τοῦ Domenico

Τὴν ἀφορμὴ μοῦ τὴν χαρίζει μία νέα φίλη. Τὰ λόγια τοῦ Domenico -ἢ ἀλλιῶς ἡ ἐσωτερικὴ φωνὴ τοῦ Ἀντρέι Ταρκόφσκι- ἔρχονται νὰ μᾶς ἐπαναφέρουν στὸ «σημεῖο ποὺ βρισκόμασταν, στὸ σημεῖο ποὺ πήραμε λάθος στροφή». Γιὰ μιὰν ἀκόμα φορὰ ἡ ποίηση φωτίζει τὰ ἀδιέξοδα.

Advertisements

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Ἡ ἀλήθεια τοῦ Domenico”

  1. Καλησπέρα Μανώλη!

    «..Μπορώ να αισθάνομαι αμέτρητα πράγματα μονομιάς.
    Δεν έμειναν πια μεγάλοι δάσκαλοι. Αυτό είναι το κακό της εποχής μας. Ο δρόμος της καρδιάς μας είναι γεμάτος με σκιές. Πρέπει να ακούσουμε τις φωνές που ακούγονται άχρηστες…

    Πρέπει να γεμίσουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας με πράγματα που είναι η αρχή ενός μεγάλου ονείρου…

    Τα μεγάλα πράγματα τελειώνουν, τα μικρά αντέχουν…
    Πρέπει να κοιτάξετε τη φύση και να δείτε ότι η ζωή είναι απλή….

    Ω μητέρα! Αέρας είναι αυτό το ελαφρύ πράγμα που κινείται γύρω από το κεφάλι σου και γίνεται πιο καθαρό όταν γελάς!!!»

    Ποιό σχόλιο χωράει, άραγε σε αυτούς τους στίχους;
    Μόνο «να επιστρέψουμε στο σημείο που βρισκόμασταν, που πήραμε λάθος στροφή». Αν μπορέσουμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s