Νὰ ἀνακτήσουν οἱ λέξεις τὸ πραγματικό τους νόημα

Εἶναι πολλὲς οἱ φορὲς ποὺ φίλοι καὶ γνωστοὶ μὲ ρωτοῦν γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῆς Ἰνδίκτου νὰ χρησιμοποιεῖ τὸ πολυτονικό. Μιὰ καλὴ ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀπαντήσω σὲ ὅλους μοῦ χαρίστηκε ἀπὸ τὸν Νίκο Βατόπουλο, ἐκλεκτὸ δημοσιογράφο καὶ ἀπόμακρο φίλο. Γι᾽ αὐτὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν καλοσύνη του τὸν εὐχαριστῶ πολύ. Τὸ κείμενο δημοσιεύτηκε τὸ Σάββατο 15 Όκτωβρίου στὴν ἐφ. Καθημερινή μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση 30 χρόνων ἀπὸ τὴν καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ.

Εις μνήμην Αγγελου Ελεφάντη

Θέλω να πιστεύω ότι η ταπεινή εργασία ενός Ελληνα εκδότη σήμερα εντάσσεται στη μεγάλη παράδοση της ελληνικής γλώσσας – ότι η γλώσσα είναι γέννημα πνευματικό ενός λαού και δεν ορίζεται από φιλολόγους, πολύ δε περισσότερο από ιδεολογήματα και σκοπιμότητες. Φυσική απόρροια αυτών των πεποιθήσεων υπήρξε και η απόφαση η Ινδικτος, από την ίδρυσή της, τον Σεπτέμβριο του 1995 –14 χρόνια μετά την καθιέρωση του μονοτονικού–, να υιοθετήσει το πολυτονικό σύστημα γραφής και μόνον αυτό. Μια τέτοια απόφαση φαινόταν τότε μάλλον ριψοκίνδυνη και μάταιη. Ισως να οδηγούσε στο περιθώριο ή να ερμηνευόταν ως ιδεολογική εμμονή σε σχήματα παρωχημένα.

Η ζωή ήρθε και δικαίωσε την απόφαση αυτή και φανέρωσε την αλήθειά της. Εξάλλου, η γλώσσα ως γεγονός πνευματικό μπορεί να καλλιεργηθεί μόνο σε περιβάλλον ελεύθερο από ιδεολογήματα και εμμονές. Οι «απλουστεύσεις» και οι «καθαρές» λύσεις, που πρότεινε το μονοτονικό, μπορεί στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης να ηχούσαν μελωδικά, ο χρόνος όμως κατέταξε τις εν λόγω «επιτυχίες» στα «σουξεδάκια» μιας εποχής που κανείς δεν θέλει να θυμάται (μήτε τα «σουξεδάκια» μήτε την εποχή) και που άφησε πίσω της το κουσούρι των «βλαχο-αγγλικών» ή, αλλιώς, greeklish.

Πλέον σήμερα, είναι κοινός τόπος ότι της οικονομικής και κοινωνικής μας χρεοκοπίας προηγήθηκε η γλωσσική μας χρεοκοπία, διά των «απλουστεύσεων» και του μονοτονικού. Η δε κοινωνική αναγέννηση, ακόμη δε και η οικονομική ανάκαμψη, προϋποθέτει την αποϊδεολογικοποίηση της γλώσσας μας. Οφείλει δηλαδή, η ελληνική κοινωνία να ανακτήσει το απολεσθέν πνευματικό της έρμα. Η αποθέωση της ήσσονος προσπαθείας, των «απλουστευμένων» λύσεων, της απαξίωσης κάθε κανόνα, ακόμη και αυτών των γραμματικών, δεν οδηγούν παρά στη χρεοκοπία και την ερήμωση.

Είναι καιρός να κερδίσουμε τον χαμένο χρόνο, να ανακτήσουν οι λέξεις μας το νόημά τους. Το αληθές και πραγματικό τους νόημα! Να καταβάλουμε όλοι μας καθημερινά τον κόπο και τον μόχθο που μας αναλογεί για να ξανακαρπίσει τούτος ο έρημος τόπος.

Στὸ χρονικὸ διάστημα ποὺ μεσολάβησε ἀπὸ τὴν δημοσίευση τοῦ κειμένου στὴν Καθημερινὴ γίναμε μάρτυρες ἑνὸς ἀκόμη παραδείγματος, γελοίου καὶ εὐτράπελου αὐτὴ τὴ φορά, μετατροπῆς τῆς γλῶσσας σὲ ἰδεολὀγημα. Κι αὐτὸ γιατὶ ἡ πρώτη μὰ καὶ ἡ τελευταία θὰ ἔλεγα πράξη ἑνὸς ὑφυπουργοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφορᾶ τὶς πινακίδες τοῦ γραφείου του. Ἐξάλλου καλὸ θὰ ἦταν νὰ μάθει πὼς ἄν ἤθελε νὰ ἀκολουθήσει τὴν παράδοση θὰ ὄφειλε νὰ κάνει τὶς πινακίδες ΚΕΦΑΛΟΓΡΑΜΜΑΤΕΣ. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s