Ανασκαφή 16ης Οκτωβρίου

Στο χθεσινό μου post υποσχέθηκα να μοιραστώ μαζί σας και τις ελπίδες μου. Τις ελπίδες βεβαίως γι΄αυτό εδώ το blog.
Επί της ουσίας να καταγράψω τις σκέψεις, τις επιθυμίες αλλά και τις ανάγκες που το γέννησαν.

Δουλεύοντας κάποια χρόνια τώρα στα κείμενα έχω με την πρόοδο του χρόνου φορτωθεί κακές συνήθειες και εμμονές. Μου είναι δύσκολο λόγου χάριν να μιλώ σε φίλους για κείμενα, πολύ δε περισσότερο να τα κρίνω. Μου λείπει ακόμα αυτή η αμεριμνησία αλλά και η απόλαυση της ανάγνωσης ενός καλού κειμένου. Έχουν αντικατασταθεί με την εκδοτική μέριμνα και την σχολαστική αναζήτηση των λαθών και των προβλημάτων του κάθε κειμένου.
Παραμένει όμως εντός μου, η ανάγκη να ακούσω και να μοιραστώ με άλλους, όχι κατ’ ανάγκη γνωστούς ή συνεργάτες. Να ακούσω και να μοιραστώ χωρίς την απόσταση που με χωρίζει από κάθε αναγνώστη.
Η σκέψη λοιπόν είναι ακριβώς αυτή. Μέσα από τούτον τον χώρο να μοιραστώ ιδέες κρίσεις και απόψεις, να ζω και να ακούω τις κρίσεις και τις ιδέες των άλλων.
Προσοχή, όμως αν και κουβαλώ την Ίνδικτο, μιας και παιδεύομαι με αυτήν νυχθημερόν, δεν είμαι η Ίνδικτος. Ούτε τούτο το blog είναι το site της Ινδίκτου.
Τούτο το τελευταίο το δηλώνω επιθυμώντας από την πρώτη στιγμή να ξεκαθαρίσω πως η ανάγκη που γεννά το blog, δεν είναι επαγγελματική, αλλά αντιθέτως προσωπική και εσωτερική. Πιστεύω πως είμαι καθαρός και σαφής.
Τις ανασκαφές θα τις συνεχίσω, άρα θα επανέλθω εν καιρώ.

Advertisements

Η ζωή χαρίζεται, ο βίος κερδίζεται

Η καλή και άγνωστή μου φίλη Composition Doll με ένα σχόλιό της μου προσφέρει την ευκαιρία να γνωριστώ μαζί της αλλά και μαζί σας καλύτερα.
Θέμα της, η ζωή και ο βίος του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου. Ως βίο εννοούμε το πως πορεύεται κανείς.
Οφείλω κατ’ αρχήν να δηλώσω πως συμφωνώ με την άγνωστή μου φίλη, συμφωνώ στο πνεύμα αλλά και στο γράμμα του σχολίου της. Επιθυμώ όμως να διασαφηνίσω κάποιες λεπτομέρειες. Ομολογώ επίσης, πως με απασχολούν πολύ οι λεπτομέρειες, γενικώς.

Περί Ζωής λοιπόν αλλά και βίου.
Η εδώ ζωή δεν υπάρχει χωρίς την μετά. Είναι δε μια διαρκής μνήμη. Ταυτίζω την ζωή με την μνήμη. Την δική μου, αλλά και των άλλων για μένα, ή καλύτερα με μένα.
Η ζωή οφείλει να έχει νόημα! Νόημα αντλεί από το παρόν αλλά και από το μέλλον.
Επίσης η ζωή οφείλει να έχει ελευθερία. Ελευθερία εννοώ πνευματική. Τούτου δοθέντος, ναι συμφωνώ πως δεν μπορώ να τα έχω καλά με όλους! Πολύ φοβάμαι πως μπορώ να τα έχω καλά με λίγους. Νοιώθω όμως πως θέλω να μπορέσω να τα έχω καλά με όλους. Κι αυτό γιατί η ζωή είναι μια πορεία. Μία πορεία προς … την κατανόηση, την ολοκλήρωση, την εκμηδένιση.
Ο βίος χτίζεται με τις επιλογές μας. Κερδίζεται όταν αποκτά η ζωή νόημα και τότε χαρίζεται ως μίμηση στους άλλους.
Ο βίος του καθενός μας διαγράφεται σιγά-σιγά στο πρόσωπό μας. Αυτό ως μικροί δημιουργοί πλάθουμε καθημερινά. Για την καθαρότητα και την πλαστικότητα του προσώπου μας παλεύουμε.
Αυτό εν τέλει θα παραδώσουμε στην μνήμη του μέλλοντος μας.

Με τούτο το post μού δίδεται η ευκαιρία να δηλώσω σε όλους την ταυτότητα μου.Να γνωριστώ μαζί σας με το δικό μου πρόσωπο, κάνοντας στην άκρη το προσωπείο του ανώνυμου μπλόγκερ. Σε επόμενο post θα μοιραστώ και τις ελπίδες μου.

Κρατημένο από την χθεσινή μέρα

Όπου το βλέμμα των άλλων δεν μας βοηθάει να σχηματίσουμε μέσα μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πραγματικότητα αυτού που βλέπουμε, τα μάτια μας δεν γνωρίζουν πλέον εκείνο που βλέπουν. Η συναίσθησή μας χάνεται, διότι αυτό που είναι το πιο ενδόμυχο πράγμα σε μας, η συναίσθηση, σημαίνει οι άλλοι μέσα μας, και καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να αισθανθούμε μόνοι.

ΕΙΣΟΔΟΣ

Ξεκινώ τούτο το ημερολόγιο με το ένα χέρι εκτός πληκτρολογίου.
Δεν γνωρίζω πως θα τα καταφέρω να ανταποκριθώ στις ανάγκες και να το παρακολουθώ με ειλικρίνεια και συνέπεια.
Ας είναι. Εν τέλει δεν θα γίνουμε πρώτη φορά ρεζίλι.