ΚΑΤΟΠΙΝ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΣ

Το πολύ γνωστό σε όλους golem είχε την ιδέα να καλέσει και την αφεντιά μου σε μίαν σκυταλοδρομία ποιήσεως, αντίδοτο στην ομιχλώδη ατμόσφαιρα της σήμερον αλλά και του εψές δυστυχώς δε και του μέλλοντος.
Πως άραγε κανείς να διαλέξει, πως να τα πει και να τελειώσει, όταν είναι πολλά τα ποιήματα κι ο ποιητής δεν είναι ένας;
Διαλέγω λοιπόν από τα παλιά και αγαπημένα! Ίσως όμως να μην αντισταθώ και σε δεύτερο πιάτο.

Νίκος Καρούζος
Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΩ ΚΑΤΙ

Πς θ νιώσουμε τ γεωγραφία χωρς τς πρωτεύουσες

(γ κύριοι, τ διασκεδάζω τν ποτυχία μου στν παρξη)

νομίζω μως πς χάρτης γνοε τ μοιρολόγια μας

τς πεπτικς διαδικασίες τν γαθν μουσουλμάνων

(ἔ, δν τ φανταζόμουνα μιά τέτοια φράση)

λέγε καϋμένε τί στοιχίζει μετ θάνατον μιλία

τί ν τρν τν Ασχύλο τ σκουλήκια

τί τ Λάμπρο Πορφύρα…

Γι κουτος δόξα ψάχνει γι κλινήρεις τοῦ πνεύματος.

Τί εν’ διος Σαίξπηρ γνάντια στος γίους

πού κρατον γκαλι τους τς κορφς στ μαλάια…

Στ νύπαρχτο κατατείνω

διάφορος κι ναντίρρητος.

Κρατώ την σκυτάλη και θα την παραδώσω μετά το επιδόρπιο.

Ιδού λοιπόν και το επιδόρπιο από έναν από τους καλύτερους σύγχρονους ποιητές και από τους πιο αγαπημένους μου:

Αντώνης Ζέρβας

Ἄνοιξη 1999

Μοῦ ζητοῦν ν’ἀλλάξω συμπάθειες

στὸ ὄνομα τοῦ γραπτοῦ φωτὸς ποὺ κανέναν δὲν φώτισε


Μοῦ ζητοῦν νὰ στήσω τὸ μυαλὸ στὴν καρδιά μου

ποὺ μοῦ δίνει δικαίωμα νὰ ξεγράψω


Μοῦ ζητοῦν νὰ ξεχάσω

πὼς ἡ ζωὴ εἶναι τὸ φύραμα τοῦ θανάτου.

Τὴν ζωή μου τὴν ἔζησα

τὸν παράδεισο τῆς ἀλήθειας τὸν βρῆκα

μόνο στοὺς οἴκους ἀνοχῆς καὶ τὰ λοιπὰ μοναστήρια,

Γιατί μόνον ἐκεῖ προσκυνοῦν ἀκόμη τὸν ἥρωα,

μόνον ἐκεῖ μιλοῦν στοὺς προγόνους,

μ’ ἕνα γέλιο σὰν δάκρυ στὰ μάτια,

Ξέροντας πὼς ὁ χρόνος τους εἶναι τῆς παλιᾶς ἁμαρτίας

καὶ θὰ νοιώθεται πάντα ἡ μπόχα.

Παραδίδω λοιπόν με την σειρά μου την σκυτάλη στους:

Δημήτρη Ρουσουνέλο
Λουίζα Κορνάρου
Composition doll
Κ.Κ.Μοίρη [κατόπιν ωρίμου σκέψεως]

Advertisements