2008

Σήμερα Πρωτοχρονιά έλαβα από το πλέον αγαπητό και προσφιλές μου πρόσωπο το παρακάτω μήνυμα:
«Ο χρόνος δεν έχει τόση σημασία όταν αλλάζει και προσπερνά γρήγορα σαν το νερό. Αυτό που σημαδεύει την ύπαρξή μας είναι η σχέση και ο τρόπος που βιώνουμε κάθε στιγμή που την συναντάμε στο τρέξιμο της. Αυτή την βίωση σού εύχομαι να είναι πλασμένη από υλικά αιώνια και άφθαρτα και αναλλοίωτα.
Που τα βρίσκουμε αυτό είναι το στοίχημα της ζωής»


Για την αντιγραφή Μ.Β.

Αθήνα – Darfur ένα κλικ αριστερά

Πριν ξεκινήσω το δικό μου μπλογκάκι, παρακολουθούσα τα τεκταινόμενα μπαινοβγαίνοντας σε αρκετά μπλογκ. Η σίγουρη και καθημερινή μου στάση ήταν και είναι το μπλογκ του ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ. Σαφής, περιεκτικός, ευθύβολος, ότι καλύτερο μπορεί κανείς να συναντήσει στην μπλογκόσφαιρα.
Επιθυμώντας να ενισχύσω την σημερινή του πρωτοβουλία παραπέμπω με link στο σημερινό του post.

Η ζωή χαρίζεται, ο βίος κερδίζεται

Η καλή και άγνωστή μου φίλη Composition Doll με ένα σχόλιό της μου προσφέρει την ευκαιρία να γνωριστώ μαζί της αλλά και μαζί σας καλύτερα.
Θέμα της, η ζωή και ο βίος του ανθρώπου, του κάθε ανθρώπου. Ως βίο εννοούμε το πως πορεύεται κανείς.
Οφείλω κατ’ αρχήν να δηλώσω πως συμφωνώ με την άγνωστή μου φίλη, συμφωνώ στο πνεύμα αλλά και στο γράμμα του σχολίου της. Επιθυμώ όμως να διασαφηνίσω κάποιες λεπτομέρειες. Ομολογώ επίσης, πως με απασχολούν πολύ οι λεπτομέρειες, γενικώς.

Περί Ζωής λοιπόν αλλά και βίου.
Η εδώ ζωή δεν υπάρχει χωρίς την μετά. Είναι δε μια διαρκής μνήμη. Ταυτίζω την ζωή με την μνήμη. Την δική μου, αλλά και των άλλων για μένα, ή καλύτερα με μένα.
Η ζωή οφείλει να έχει νόημα! Νόημα αντλεί από το παρόν αλλά και από το μέλλον.
Επίσης η ζωή οφείλει να έχει ελευθερία. Ελευθερία εννοώ πνευματική. Τούτου δοθέντος, ναι συμφωνώ πως δεν μπορώ να τα έχω καλά με όλους! Πολύ φοβάμαι πως μπορώ να τα έχω καλά με λίγους. Νοιώθω όμως πως θέλω να μπορέσω να τα έχω καλά με όλους. Κι αυτό γιατί η ζωή είναι μια πορεία. Μία πορεία προς … την κατανόηση, την ολοκλήρωση, την εκμηδένιση.
Ο βίος χτίζεται με τις επιλογές μας. Κερδίζεται όταν αποκτά η ζωή νόημα και τότε χαρίζεται ως μίμηση στους άλλους.
Ο βίος του καθενός μας διαγράφεται σιγά-σιγά στο πρόσωπό μας. Αυτό ως μικροί δημιουργοί πλάθουμε καθημερινά. Για την καθαρότητα και την πλαστικότητα του προσώπου μας παλεύουμε.
Αυτό εν τέλει θα παραδώσουμε στην μνήμη του μέλλοντος μας.

Με τούτο το post μού δίδεται η ευκαιρία να δηλώσω σε όλους την ταυτότητα μου.Να γνωριστώ μαζί σας με το δικό μου πρόσωπο, κάνοντας στην άκρη το προσωπείο του ανώνυμου μπλόγκερ. Σε επόμενο post θα μοιραστώ και τις ελπίδες μου.

Κρατημένο από την χθεσινή μέρα

Όπου το βλέμμα των άλλων δεν μας βοηθάει να σχηματίσουμε μέσα μας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την πραγματικότητα αυτού που βλέπουμε, τα μάτια μας δεν γνωρίζουν πλέον εκείνο που βλέπουν. Η συναίσθησή μας χάνεται, διότι αυτό που είναι το πιο ενδόμυχο πράγμα σε μας, η συναίσθηση, σημαίνει οι άλλοι μέσα μας, και καλώς ή κακώς δεν μπορούμε να αισθανθούμε μόνοι.

ΕΙΣΟΔΟΣ

Ξεκινώ τούτο το ημερολόγιο με το ένα χέρι εκτός πληκτρολογίου.
Δεν γνωρίζω πως θα τα καταφέρω να ανταποκριθώ στις ανάγκες και να το παρακολουθώ με ειλικρίνεια και συνέπεια.
Ας είναι. Εν τέλει δεν θα γίνουμε πρώτη φορά ρεζίλι.